Entre as parroquias de Negreira e Zas, ó Norte  do concello está a parroquia de Covas. Nela atopámonos cunha igrexa que aparenta ser moi sinxela. No seu exterior non se atopan adornos mentres que no seu interior posúe un retablo rococó no cal se enmarca a Virxe das Neves, acompañada dunha lámpada isabelina de latón.

Esta Virxe ofrece solucións góticas: o neno no colo, pregues acartonados e túnicas, rostros macizos e frontalidade. Podería datarse do século XVI con sabor do XV.

Como se pode contemplar, esta igrexa non ten campanario integrado, o cal atópase a uns metros, illado do templo parroquial, situado nun terreo máis elevado ca igrexa para convocar mellor a veciñanza. Este campanario posúe unha espadana co XVIII.

Na parroquia de Bugallido, contemplamos unha igrexa pequena cun só campanario.

Cabe destacar o baldoquino que se atopa dentro do recinto, ou cal pretendía a unha igrexa máis antiga situada non mesmo predio.

A igrexa actual ofrece unha portada decimonónica moi resolta.

Ó Norte do concello está a parroquia de Broño. Nela podemos atopar unha igrexa de estilo neoclásico con planta rectangular e tellado a dúas augas.

A súa fachada, datada do 1781, é obra dun arquitecto seguindo o modelo de San Fiz de Solovio en Santiago de Compostela, do arquitecto Simón Rodríguez.

Esta fachada amosa pilastras laterais que rematan en capitel con molduras que parecen conformar no cume un frontón triangular.

Aro é a parroquia de maior extensión e atópase no centro do concello. Nela está unha igrexa que data de finais do XVIII e principios do XIX.

Antes de chegar á Igrexa, atopámonos cunha praza denominada “Praza da Igrexa” desde 1999 que favorece o camiño ata a entrada da mesma.

Esta igrexa posúe unha nave única e conta cunha grande bóveda de canón corrida que denota alarde técnico e sensación de robusteza. No seu prebisterio atópase unha bóveda de arestas.

Cabe destacar o reparto das fachadas laterais en tramos e a fachada principal cun frontón recto e partido.

Na parroquia de Gonte, ao Sueste do concello, está a igrexa de San Pedro de Gonte enmarcada na segunda metade do s. XII.

Componse dunha planta de nave rectangular con cabeceira cadrada dun tramo. Esta nave conserva os muros románicos da fachada Oeste, ata o arrinque do piñón.

Os muros Norte e Sur posúen dous contrafortes prismáticos e un contraforte no muro triunfal.

A capela maior, de fondo plano, ábrese ó muro triunfal por arco de medio punto dobrado sobre imposta que parte na inserción da nave coa cabeceira e se prolonga polos costados do presbisterio.

Os capiteis da Epístola (Sur) e do Evanxeo (Norte) son de cesta tronco-cónica con fitas e volutas na zona do ábaco. Presentan grosos colariños e fuste de tres tambores. A base destas columnas é ática, de dous boceis moi grosos, sen escocia e con bolas nas esquinas do plinto.

No seu interior hai columnas arrimadas, entregas, de fuste moi alto e capiteis vexetais que sosteñen unha imposta corrida da que arrinca os arcos, e quizais, os riles dunha bóveda de canón.

No exterior, a ábsida está perforada no muro de fondo por ventá abucinada, incluída nun típico esquema galego. Os muros Norte e Sur decóranse con pares de arcos cegos de medio punto.

No ano 1987 realizáronse unhas escavacións nos adros que permitiron recuperar varias doelas do rosetón da fachada, arquivoltas con ornamentación xeométrica e outras pezas románicas.

Unha serie de formas ornamentais anotadas en Portor acadan aquí maior profusión e perfección, dentro dun aparello, en xeral regular e bo.